خب بالاخره تصمیم گرفتم بیام و خاطره مسافرتمو بنویسم .

از بابت اون قضیه بگم که تقریبا حل شد . بعدا که سرحال شدم میام براتون میگم . حالا نمیخوام خاطر خودمو و شمارو تلخ کنم .

ما روز ۵ شنبه ۲۵ تیر عازم دبی شدیم . قبلا گفتم که میخوام جایی برم که موهامو به دست باد بسپارم. خب دیگه رفتم هرچند که دبی اصلا باد نمی اومد . ولی توی اون چند روز که تهران خیلی گرم بود اونجا درجه حرارت ۳۰ درجه بود جوری که بعضی وقتا که مجبور میشدیم نزدیک به ۱ ساعت پیاده روی کنیم اصلا سخت نبود . نه که گرم نباشه ولی خب حال میداد اساسی . ما ۴ نفر بودیم . دوستامون هم از شیراز رسیده بودن . نمیخوام بگم که من غرب زده و تجملات منو گرفته ها ولی واقعا عالی بود . دقیقا ۱۷ یا ۱۸ ساعت قبلش اون هواپیمای کاسپین که عازم ارمنستان بود هم افتاده بود و ما کلی میترسیدیم . بعضی از پرسنل فرودگاه که دیروز شیفتشون بود میگفتن که اونا رو دیدن یا پاس شونو چک کردن یا بارشونو تحویل گرفته بودن . چون اون جودو کارا با لباس جودو بودن همه یادشون مونده بود . رفتیم تو فرودگاه چایی بخوریم کافه ای میگفت یکیشون اومده اینجا چایی خورده و راجع به ارمنستان یه سوالاتی پرسیده . خلاصه هرچی دعا و سوره و آیه الکرسی بلد بودیم خوندیم و به خودمون فوت کردیم و هواپیما پرید . صبحونه مفصل هم دادن جاتون خالی . زدیم به بدن . ۱ ساعت و ۴۵ دقیقه پرواز ماهان . هتل سه ستاره کامفورتین با صبحانه و ناهار . نزدیک به ساعت ۹ بود که رسیدیم هتل . دوستامون هم اونجابودن. بماند که بابت اینکه شماره پاسپورتم اشتباه در ویزا ثبت شده بود ۱۱۷ درهم همونجا تقدیم دولت امارات کردیم . بعدشم از چشممون عکس برداری کردن و بعدشم همسفرامون میگفتن اونا که روسری سرشونه اذیت میکنن که کردن . این عربهای هیز . یا شایدم حیز . در هرصورت . اگه بخوام از تعریفیهاش شروع کنم که باید از همون فرودگاهش شروع کنم . که عجب فرودگاهی عجب هواپیماهایی . نه دو ساعت قبلش هم فرودگاه ایران بودیم . دیدیم تفاوت از زمین تا آسمان است . هواپیماهای درجه ۱ امارات . واقعا که خوشگل بودن . تازه اینجا امارات بود و ماکلی با اروپا و آمریکا فاصله داریم . کی میدونه اونجا چه خبره. البته هرچی ندونیم راحت تر میتونیم اینجا زندگی کنیم . فرودگاهش کلی برای خودش دیدنی بود . شاید جالب باشه اولین چیزی که توجهمو جلب کرد عکس دیوید بکهام و نانسی عجرم بود . یه دفعه به همسری گفتم ببین نانسی . انگار تا حالا ندیده بودم . نه که اینا اینجا گناهه . شیک ترین عکسمون عکس گلزار و رادانه . رفتیم هتل که با وجود درجه سه بودنش خیلی خوب بود . دلم میخواست ببینم درجه ۵ یا اون هتل آتلانتیس سرویسشون چه جوریه . بعد از جاگیر شدن تو اتاق هم راه افتادیم به بیرون . از تفریحاتش کمتر بگم و از دیدنیهاش بیشتر . چیزای قابل توجه دبی این بود که تمام خدمه و فروشنده ها و تاکسی ها و هزار شغل پیش پا افتاده دیگه همه یا فیلیپینی یا هندی یا پاکستانی یا افغانی بودن . عربها به هیچ عنوان به این شغلها مشغول نبودند . یعنی ما اصلا عربها رو بجز تو فرودگاه اونم قسمت باکلاسش و بانکها و توی رستورانها و مراکز خرید به عنوان مشتری و یا پشت ماشینهای آخرین مدلشون برای تفریح جای دیگه ندیدیم . بعدشم اینکه از کوچیک و بزرگ به زبان انگلیسی کاملا مسلطن . همه عربها . فروشنده ها و خدمه حتی کسی که اتاقها رو تمیز میکنه هم کاملا وارد بود به زبان . مثلا هم ما تحصیل کرده ها یه ذره دست و پا شکسته یه چیزی میگفتیم و یا یه میفهمیدیم. واقعا متاسف شدم . با لیدر تورمون که صحبت میکردم میگفت اینجا تو مدارس از همون اول با بچه جوری زبان کار میکنند که بعد از دو سه سال یعنی کلاس سوم چهارم کاملا زبان رو فولن . این کاملا واضح بود چون دختر خودش هم مثل بلبل انگلیسی حرف میزد . ما فقط عین منگلا میگفتیم how much چون یکی از بزرگترین تفریحات دبی خریدشه . جوری برنامه ریزی شده که محاله دست خالی از پاساژی برگردی . قیمتها تقریبا مثل ایرانه . فقط چون خیلی حراجی بود قیمتها پایین اومده بود . میدونید فکر نکنیدکه من خیلی غربزده شدم که دارم این حرفهارو میزنم ها نه ولی واقعا متاسف شدم برای خودمون که بهترین سرمایه با بهترین مردم در اختیار داریم اونوقت ما چه جوری زندگی میکنیم و اونا چطور . بعضی وقتا فامیلایی که از خارج میومدن و میگفتن که اگه بیاید اینجا میفهمید که داره چه ظلمی میشه به شماها میخواستم شیکمشونو پاره کنم که نه اینجا خیلی خوبه عالیه البته هنوز هم ایران و صد البته تهران رو عاشقانه دوست دارم ولی ای کاش که ما هم از امکاناتمون استفاده میکردیم . البته جالبه که براتون بگم که بیشترشون ایران و علی الخصوص احمدی نژاد رو میشناختن . یه بار یکی تا فهمید ما ایرانی هستیم بلند داد زد " سلام احمدی نژاد" . البته گفتن نداره که نظرشون راجع به ایران چی بود ولی در کل با ایرانی های خوب بودن .  یه موضوع جالب که نه ولی خب / دی تو دی که باید معرف حضورتون باشه یه صاحب ایرانی از اهالی استان فارس که تو دبی دم و دستگاهی بهم زده و کلی برای خودش برو بیا داشت . روز دومی که ما اونجا رسیده بودیم گفتن که بنده خدا از اهالی خنج اگه اشتباه نکنم بوده که رفته به شهرشون و با دوستاش میره کوه و از روی کوه پرت میشه پایین و میمیره کلی مال و منال به جا میذاره . نمیدونید که چه فروشی داره این دی تو دی . روز آخری که دبی بودیم  رفتیم اونجا که قرآن پخش میشد و شیرینی جهت خیرات دم در بود که ماهم فاتحه ای فرستادیم . مثل اینکه قدممون خوب نبود. از رستورانهای مک دونالد و kfc هم که دیگه سیراب شدیم . قیمتش هم ارزانتر از ایران . ولی چیز خاصی نیست . سوپر استار خودمون هم همونه . کلا غذا خوردن راحت بود . چیزی که گرون بود آب بود و نوشابه و بستنی . آب نزدیک به 1700 تومن ایران و نوشابه همینقدر ارزونترین بستنی هم 3300 . ماکه خوردیم ولی هی میگفتیم یعنی 3300 تومن پول بستنی دادیم . غذا ارزون تر بود . مثلا دوتا نوشابه برابر بود با دو تکه مرغ و یه عالمه سیب زمینی . راجع به حجاب هم باید بگم که هرکی هرجوری که دلش میخواست لباس میپوشید و واقعا برای هیچ کس مهم نبود . هیچ کس به کسی دیگه نگاه نمیکرد . شاید ما ایرانیها بودیم که فقط زیاد نگاه میکردیم و همه چیز برامون جدید و جالب بود . فقط اگه احیانا با کسی چشم تو چشم میشدیم به هم لبخند میزدیم . مخصوصا روس ها و اروپایی ها که البته کم بودند ولی خب بودند . دیگه لبخند کارمون شده بود . هرکسی رو میدیدیم یه لبخند بلند بالا تحویلش میدادیم . حالا چه زن و چه مرد . بی بند و باری به اون شکلی که اینجا مطرحه وجود نداشت . گفتم یا روسری سر کسی بود یا نبود . حد وسطی وجود نداشت . منظور از روسری حجاب کامله . اگر هم نبود خیلی معمولی . حتی ایرانی هایی که روزای اول از آزادی اونجا سعی میکردم لباسا ی عجیب غریب بپوشن دیگه روزای بعد عین بقیه میشدن . معمولی . شاید حتی آرایش هم نمیکردن . (البته بعضی هاشون ) نکته جالب هم وجود بیش از حد فیلیپینی ها در اونجا بود و به قدری به هم شبیه بودن که ما نمیفهمیدیم که رزروشن های هتلمون که شیفتاشون عوض میشه کدوما هستن و البته همه دختر . خدمه هم هندی و پاکستانی بودن . شاید خیلی حرف گفتنی دیگه هم داشته باشم . آخه میدونید من خیلی زیاد به مردم نگاه میکنم و سعی میکنم از این نگاه کردن خیلی چیز یاد بگیرم . البته دبی از نظر خیلی ها جالب نیست . اما برای ما تجربه خوبی بود و نکته آخر وقتی بود که از فرودگاه امارات وارد فرودگاه امام خمینی شدیم و بسیار متاسف . حیف از این همه سرمایه و نفت در کشور ما .